«گر نیایی فقیر می میرم» مثل دنیا حقیر می میرم

چون کبوتر که در قفس حبس است تک و تنها اسیر می میرم


ای شکوه ترنم باران

در فراقت کویر می میرم

توی شهر دلم زمین لرزه است

زیر آوار پیر می میرم

بی تو زجرآور است جان کندن!

وای بر من؛ چه دیر می میرم!

.

تو بیا، می خورم قسم به خدا

چون بگویی بمیر، می میرم

«مهدیا» ای تمام هستی من

گر نیایی فقیر می میرم

.

.

.گرداوری : گروه فرهنگی وب سایت بزرگ شبهاے تنهایے

سپـــــــاس از حضور گرمتانــــــــ